چهره به ابرها سپرده ام

             و ذهن مخمل دشت های نرگس کرده ام

  توان اسارت یک چلچله و

          نقش های قالی بی پرنده را 

  در لیوان بزرگ گلداری            سر کشیده ام

                و نشسته ام 

  تا باد و باران بر من اثر کند  

  از بالشم                 قطرات پوستم بخار می شود

  دستانم رشد می کنند و سقف را در آغوش می کشم

  پیوسته پیر می شوم

  برایش قصه می خوانم                   آخرین آوازهای که می شناسم

  از بالشم بخار بلند می شود           اشک هایم می رقصند

  سقف می خواند                           من در شاخه ها نقاشی شاد می کنم

  در ابرها نقش می زنمو در نرگس ها می دوم

  پیوسته پیر می شوم

  جمع می شوم                 روی قالی شیشه ای

        دراز می کشم 

                   سقف بی آغوش می ماند

                                        و من پیر می شوم...